شب‌بيداران

همه شب حيران‌اش بودم، حيران ِ شهر ِ بيدار که پيسوز ِ چشمان‌اش مي‌سوخت و انديشه‌ی خوابش به سر نبود و نجوای اورادش     لَخت لَخت آسمان ِ سياه را مي‌انباشت چون لَتِرمَه باتلاقي دمه‌بوناک     که فضا را. حيران بودم همه شب     شهر ِ بيدار را که آواز ِ دهان‌اش     تنها     همهمه‌ی عَفِن ِ اذکارش بود: شهر ِ بي‌خواب با پيسوز ِ پُردود ِ بيداری‌اش در شب ِ قدری چنان. ــ در شب ِ قدری. □ گفتم: «بنخفتي، شهر! همه شب     به نجوا     نگران ِ چه بودی؟» گفتند:     «برآمدن ِ روز را     به دعا     شب‌زنده‌داری کرديم. مگر به يُمن ِ دعا آفتاب برآيد.» گفتم: «حاجت‌ْروا شديد     که آنک سپيده!» به آهي گفتند: «کنون     به جمعيت ِخاطر دل به دريای خواب مي‌زنيم که حاجت ِ نوميدانه چنين معجزآيت برآمد.»۸ فروردين ِ ۱۳۷۳