كافكا می گوید : ‌همه چیز سیاه است

جیمز جویس می گوید: همه چیز خاكستری است.

مودلیانی می گوید: همه چیز گردنی دراز و باریك است.

استریندبرگ  می گوید:  همه چیز جنگی پایدار میان زن و مرد است

داروین می گوید: همه چیز پیروزی توانمندان است

لورانس می گوید :  همه چیز "س...ك...س" است

اینشتاین  می گوید: همه چیز نسبی است.

ماركس می گوید : همه چیز پول است.

گوركی می گوید : همه چیز مبارزه ی  طبقه ی  كارگر است

برتون  می گوید : همه چیز رویاست.

آراگون می گوید : همه چیز الیزاست

هدایت  می گوید : ‌همه چیز فانتزی است

مونی می گوید : همه چیز پنبه است.

شب‌بيداران

همه شب حيران‌اش بودم، حيران ِ شهر ِ بيدار که پيسوز ِ چشمان‌اش مي‌سوخت و انديشه‌ی خوابش به سر نبود و نجوای اورادش     لَخت لَخت آسمان ِ سياه را مي‌انباشت چون لَتِرمَه باتلاقي دمه‌بوناک     که فضا را. حيران بودم همه شب     شهر ِ بيدار را که آواز ِ دهان‌اش     تنها     همهمه‌ی عَفِن ِ اذکارش بود: شهر ِ بي‌خواب با پيسوز ِ پُردود ِ بيداری‌اش در شب ِ قدری چنان. ــ در شب ِ قدری.